ಸಂತೋಷದ ಸ್ವರೂಪ-ಸಂತೋಷದ ಸೆಲೆ 2

ಇಂದು ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಓದುವಾಗ, ಟೆಲಿವಿಷನ್ ನೋಡುವಾಗ ಇದೆಂತಹ ಹಿಂಸೆಯ, ಕ್ರೂರವಾದ ಕಾಲ  ಎಂದು ನಮಗೆ ತೋರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಇದು ತಿರುಚಿದ ಸತ್ಯ   ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರನ್ನು ‘ಹಾ.. ಹೂ…. ಢಿಶುಂ ಢಿಶುಂ’  ಎನ್ನುವವರು ಎಂದು ಹಾಲಿವುಡ್‍  ನಿರ್ಮಾಪಕರು  ಚಿತ್ರಿಸಿರುವ ಸುಳ್ಳಿನಷ್ಟೆ ದೊಡ್ಡದು. ಈಗ ನಾವು ತಲುಪಿರುವ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ಮಟ್ಟವನ್ನೂ, ನಾವು ಸಹಿಸುವ ಅತಿ ಜನದಟ್ಟಣೆಯನ್ನೂ ಲೆಕ್ಕಿಸಿದರೆ, ನಿಜಕ್ಕೂ ನಾವು ಶಾಂತಿಪ್ರಿಯರು, ಸೌಮ್ಯವಾದ ಅದ್ಭುತ ಜೀವಿಗಳು. ಇದನ್ನು ನಂಬಲು ಅಸಾಧ್ಯ ಎನ್ನಿಸಿತಲ್ಲವೇ? ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಈ ದಿನ ಉದಯವಾದಾಗಿನಿಂದ ಸಂಜೆಯವರೆಗೆ ಯಾರಿಂದಲೂ ಪೆಟ್ಟು ತಿನ್ನದೆ ದಿನಗಳೆದ ಕೋಟ್ಯಂತರ ಜನರಿದ್ದಾರೆ. ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿ ನೋಡಿ. ಇದು ನಮ್ಮ ಪುಣ್ಯ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನ ಹೀಗೇ ಸೌಮ್ಯ. ನಾವು ಏಳು ಬಿಲಿಯನ್ (ಏಳುನೂರು ಕೋಟಿ) ಜನರಲ್ಲಿ  ಗುದ್ದಾಡುವವರು ಹಾಗು ಆಗೊಮ್ಮೆ, ಈಗೊಮ್ಮೆ ಕಲ್ಲನ್ನೋ, ಬಾಂಬನ್ನೋ ಬಿಸಾಡುವವರು ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಮಾಧ್ಯಮದವರ ಅದೃಷ್ಟ. ಇವರೇ ಅವರಿಗೆ ಸುದ್ದಿ!  ಆದರೆ  ಮರೆಯಬೇಡಿ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕ ಜನ, ಬಹಳಷ್ಟು ವೇಳೆ, ಇಂತಹ ಯಾವುದೇ ಹಿಂಸೆಯ ಬದಲಿಗೆ ಸಂತೋಷದ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲೇ ನಿರತರು.

ಬೇಟೆಗಾರನ ಬದುಕಿಗೆ ಹೊರಳಿದ್ದರ ಮತ್ತೊಂದು ಪರಿಣಾಮವೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಕುತೂಹಲ ಹೆಚ್ಚಿದ್ದು. ಹುಚ್ಚೇ ಏನೋ ಎನ್ನುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಾವು ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ಅನ್ವೇಷಿಸುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡೆವು.  ಮರಿ ಮಂಗಗಳ ಆಟದಲ್ಲಿಯೂ ಇದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು.  ಆದರೆ ಪ್ರೌಢವಾಗುವುದರೊಳಗೆ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಮರೆಯಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ.  ನಾವು ಮಾತ್ರ ಈ ಮಕ್ಕಳಾಟಿಕೆಯ ಕುತೂಹಲವನ್ನು ದೊಡ್ಡವರಾದ ಮೇಲೂ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತೇವೆ. ವಯಸ್ಕರಲ್ಲಿ ಇದು ನಮ್ಮ ಪರಿಸರದ ಅಂಶಗಳನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿ, ವರ್ಗೀಕರಿಸುವ ಪ್ರೌಢಗುಣವಾಗಿ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತದೆ.  ಬುಡಕಟ್ಟು ಜನರಾಗಿ ನಾವು ಬೇಟೆಗೆ ಬೇಕಾದ ಆ ಜಾಗದ ಅರಿವನ್ನು, ಬೇಟೆಯ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ನಡವಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಇದರಿಂದಷ್ಟೆ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾಯ್ತು. ಮೊಸರಿನ ಮೇಲೆ ಕೊಸರಿನಂತೆ ಈ ತೀವ್ರ ಕುತೂಹಲ ಶೋಧ-ಪ್ರವೃತ್ತಿಗೆ ಹಾದಿ ಮಾಡಿ ಕೊಟ್ಟಿತು. ಶೋಧಗಳು ಹೊಸ ಸಾಧನಗಳತ್ತ ಕೊಂಡೊಯ್ದವು. ಸಾಧನಗಳು ತಾಂತ್ರಿಕ ಮುನ್ನಡೆಯತ್ತ ಕರೆದೊಯ್ದವು.

ಸುಮಾರು ಒಂದು ಮಿಲಿಯನ್ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಬೇಟೆಯಾಡುವ ಕಾಡುಜನರಾಗಿದ್ದ ನಮ್ಮನ್ನು ಬೆರಗುಗೊಳಿಸುವ ಹೊಸ ಪ್ರಪಂಚದ ಹೊಸ್ತಿಲಿನಾಚೆಗೆ ಈ ತಾಂತ್ರಿಕ ಸುಧಾರಣೆಗಳು ಕೊಂಡೊಯ್ದವು. ಬೇಟೆಗಾರ ಆದಿಮಾನವ ಕೃಷಿಕನಾದ. ಬೇಟೆಯ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ನಮ್ಮ ಆಹಾರ ಬೆಳೆಗಳನ್ನು ಅಗತ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಮಾರ್ಪಡಿಸಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸಿದ್ದರಿಂದಾಗಿ ಮೊತ್ತ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಅವಶ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಆಹಾರವಿತ್ತು. ಆಹಾರಾನ್ವೇಷಣೆ ಎಷ್ಟು ಸಮರ್ಥವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತೆಂದರೆ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಪಂಗಡದ ಎಲ್ಲ ಸದಸ್ಯರ ನೆರವೂ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದರ ಅರ್ಥವಿಷ್ಟೆ. ವಿಶೇಷ ಕೌಶಲಗಳಿದ್ದವರು ಅದನ್ನು ತೀವ್ರಗತಿಯಿಂದ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾಯ್ತು. ನವ ಶಿಲಾಯುಗದ  ಈ ಕ್ರಾಂತಿಯಿಂದಾಗಿ ಹಳ್ಳಿಗಳು, ಪಟ್ಟಣಗಳಾಗಿ, ಪಟ್ಟಣಗಳು ನಗರಗಳಾಗಿ ಬೆಳೆಯುವುದನ್ನು ಕಂಡೆವು.  ಪುಟ್ಟ ಬುಡಕಟ್ಟು ಪಂಗಡಗಳು ಈಗ ಮಹಾಕುಲಗಳಾಗಿ ಹಿಗ್ಗಿದುವು. ಮಾನವನ ಶೋಧಪ್ರಕೃತಿಯ ಆಧಾರವಾದ ಕುತೂಹಲಕ್ಕೆ ಲಂಗುಲಗಾಮಿಲ್ಲವಾಯಿತು. ಖುಷಿ ಎನ್ನುವುದು ಹೊಸ ಆಟಿಕೆ, ಹೊಸ ಒಡವೆ-ಅಲಂಕಾರ, ಹೊಸ ವಸ್ತು,  ಹೊಸ ಸಾಧನ, ಹೊಸ ಬಗೆಯ ಸಂಚಾರ, ಹೊಸ ಶೈಲಿಯ ಕಟ್ಟಡವೆಂದಾಯಿತು.  ಹೊಸ ಆಯುಧ ಹಾಗೂ ಹೊಸ ಬಂದೀಖಾನೆಗಳಿಗೂ ಇದೇ ಅರ್ಥ ಬಂದಿದ್ದು  ದುಃಖದ ವಿಷಯ.

ಶಾಂತ ಬೇಟೆಗಾರನೀಗ ಅತಿ ಒತ್ತಡದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡ. ಈ ಹೊಸ, ನಗರವಾಸಿ, ಮಹಾಕುಲ ಜೀವನದಿಂದಾಗಿ ಅವನ ಹಲವು ನಡವಳಿಕೆಗಳು ಅಸೀಮ ಒತ್ತಡಕ್ಕೊಳಗಾದವು. ಮಾನವನೆಂಬ ಈ ನಗರ-ವಾನರ ಈಗ ಶ್ರೀಮಂತನಾದ, ಹಲವು ಭಯಂಕರ ಪ್ರಮಾದಗಳನ್ನೂ ಮಾಡಿದ. ಅವನ ಸಫಲತೆಯ ಕಥೆ ಎಷ್ಟು ವೇಗವಿತ್ತು ಎಂದರೆ ಈ ಹೊಸ ಬಗೆಯ ಬದುಕಿಗೆ ಅವಶ್ಯಕವಾದ ಮಾನಸಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಷ್ಟವಾಯಿತು. ಮೊದಲಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಹಾಗೂ ಸಹಕಾರಗಳ ನಡುವಣ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಸಮತೋಲ ಏರುಪೇರಾಯಿತು. ಇದು ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ಕಡೆಗೇ ಹೆಚ್ಚು ವಾಲಿತು. ಪುರಾತನ ಪಟ್ಟಣಗಳು ಹಾಗೂ ನಗರಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಬೃಹತ್ ಜನತೆ ಹೆಚ್ಚೆಚ್ಚು ನಿರಾಪ್ತ (impersonal) ಎನ್ನಿಸಿದವು. ಗೆಳೆತನದ ಬಂಧಗಳು ಕಳಚಿಕೊಳ್ಳಲಾರಂಭಿಸಿದುವು. ಸ್ಥಳೀಯವಾಗಿ ಮುಖಂಡರಾದಂತಹವರು ಮೊದಲಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ನಿರ್ದಯತೆಯಿಂದ ತಮ್ಮ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಬಹುದಾಯಿತು. ಗುಲಾಮ ವರ್ಗಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡವು. ಬಹುತೇಕರಿಗೆ ಆನಂದ ಎನ್ನುವುದು ಅಪರೂಪವಾಯಿತು.. ನಾವು ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಹಾಡಿ ಹೊಗಳುವ ಗ್ರೀಕರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಕೂಡ ಗುಲಾಮಗಿರಿಯ ಮೇಲೇ ಕಟ್ಟಲಾಗಿತ್ತು.

___________________________________________________

ಟಿಪ್ಪಣಿ. Impersonal ಎನ್ನುವ ಪದಕ್ಕೆ ಸಮಾನಾರ್ಥಕ ಪದ ಸಿಗಲಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ, ನಿರಾಪ್ತ ಎನ್ನುವ ಪದವನ್ನು ರೂಪಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನಿರ್ಲುಪ್ತ ಎನ್ನುವುದು ತುಸು ಹತ್ತಿರದ ಪದವೆನ್ನಿಸಿತಾದರೂ ಇಲ್ಲಿ ಅದು ಅರ್ಥ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನುಂಟು ಮಾಡಬಹುದು ಎನ್ನಿಸಿತು.

Supertribe – ಮಹಾಕುಲ; Urban Ape – ನಗರವಾನರ.  ಇವೆರಡೂ ಪದಗಳನ್ನೂ ಡೆಸ್ಮಂಡ್‍ ಮಾರಿಸ್‍ ನ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಟ್ರೈಬ್‍ ಗೆ ಪಂಗಡ, ಬುಡಕಟ್ಟು ಎನ್ನುವ ಪದಗಳಿವೆಯಾದರೂ ಕುಲವೆನ್ನುವುದು ಓದಲೂ, ಬರೆಯಲೂ ಹಾಗೂ ಮಹಾ- ಜೊತೆಗೆ ಜೋಡಿಸಲೂ ಸುಲಭವಾದದ್ದರಿಂದ ಅದನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆನೆ.

ಇಂಗ್ಲೀಷ್‍ ಮೂಲ ಪಾಠ ಕೆಳಗಿದೆ.

____________________________________________

Reading our newspapers today and watching our television screens, we get the impression that we live in brutal, violent times. But this is a distortion of the truth almost as great as that of the Hollywood producers who gave us the ug-ug, thump-thump version of our primeval ancestors. If we take into account the population levels we have attained and the extreme level of over-crowding to which we are now exposed, we are really an astonishingly peaceful, amicable species. If you doubt this, try counting the thousands of millions of human beings who woke up this morning and made it through the day without punching someone in the face. Luckily for our species, most people are like that. Luckily for the newscasters, there is a tiny minority of the 6,000 million of us who do, on rare occasions, throw a brick or explode a bomb – enough, at any rate, to keep the newscast filled. But we must never lose sight of the fact that the vast majority of us, for most of the time, are much more concerned with the quest for happiness rather than indulging in some kind of cruelty.

Another consequence of our switch to a hunting way of life was a dramatic increase in our curiosity. We developed an almost obsessional urge to explore and investigate the world around us. One sees this in the playfulness of young monkeys, but by the time they are adults it starts to fade. We, on the other hand, extend this childhood  playfulness into adult life where it matures into an urge to analyze  and classify the elements of our environment. Only in this way could we have developed the necessary knowledge of our tribal hunting grounds and the behaviour of our prey species. As a bonus, our intense curiosity led to inventiveness, our inventions led to innovations, and our innovations led to technological advances.

These technological advances eventually – after a million years or so of moulding as tribal hunters – took us over a startling new threshold. The primeval hunter became a farmer. By controlling our prey and modifying it to suit our needs, and by modifying our plant foods and controlling those, too, we reached a state about ten thousand years ago when, for the first time, we had a food surplus. Food getting had become so efficient that it was no longer necessary for all members of the tribe to be involved in it. This meant that specialists could develop particular skills at a dramatic rate. This Neolithic revolution saw villages grow into towns and towns into cities. The small tribal units became swollen into super-tribes. The powerful curiosity factor – humanity’s great inventiveness – was now given full rein. Happiness meant a new toy, a new bauble, a new material, a new gadget, a new form of transport, a new style of building. Sadly, it also meant a new weapon and a new dungeon.

The peaceful, tribal hunter was now under considerable pressure. Many of his behaviour patterns were strained to the limit by his new super-tribal existence. The urban ape was a nouveau riche and he made some terrible gaffes. His success story was running ahead of him and he found it hard to develop the new mentality needed for this novel way of life. To start with, the delicate balance between competItIveness and cooperation was disturbed, swinging in favour of increased competition. The larger populations in the ancient towns and cities had become more impersonal. Bonds of friendship were being loosened. Those individuals who became local leaders were able to use their power with more ruthlessness than before. Slave classes emerged. For the majority, happiness went into a sharp decline. Even the glories of ancient Greece, whose praises we are so often singing, were based on a slave state.

 

Published in: on ಡಿಸೆಂಬರ್ 25, 2015 at 8:49 ಅಪರಾಹ್ನ  ನಿಮ್ಮ ಟಿಪ್ಪಣಿ ಬರೆಯಿರಿ  

ಸಂತೋಷದ ಸ್ವರೂಪ- ಸಂತೋಷದ ಸೆಲೆ -1

(ಅಧ್ಯಾಯ 1)

ಸಂತೋಷದ ಸೆಲೆ

ಸಂತೋಷದ ಸ್ವರೂಪ ಕುರಿತಂತೆ ಅಪಾರ್ಥವೇ ಹೆಚ್ಚು. ಸಂತೋಷವೆಂದರೆ ಮಾನಸಿಕ ಶಾಂತಿ, ತೃಪ್ತಿ ಅಥವಾ ಸುಖ ಎಂದು ಗೊಂದಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ.  ಬದುಕು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದಾಗ ಇರುವ ಭಾವವೇ ಸುಖ, ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಬದುಕು ಸುಧಾರಿಸಿದಾಗ ಉಂಟಾಗುವ ಭಾವವೇ ಸಂತೋಷ. ಇದು ಇವೆರಡರ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಉತ್ತಮ ವಿವರಣೆ. ಅದ್ಭುತವಾದದ್ದೇನೋ ಆದ ತತ್ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಭಾವನೆ ಉಕ್ಕಿ ಹರಿಯುತ್ತದೆ. ಗಾಢ ಸುಖವೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಆನಂದ ಸ್ಫೋಟಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ನಾವು ನಿಜಕ್ಕೂ ಸಂತೋಷವಾಗಿರುವ ಕ್ಷಣ ಎಂದರೆ ಇದೇ. ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್, ಇದು ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಗಾಢ ಸಂತೋಷವೆನ್ನುವುದು ಕ್ಷಣಿಕ, ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಭಾವ. ಇನ್ನೂ ಒಂದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಈ ಸುಖದ ಭಾವ ಉಳಿಯಬಹುದು. ಆದರೆ ಆ ಖುಷಿ ಎನ್ನುವುದು ಕೂಡಲೇ ಮರೆಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಸಿನಿಕನೊಬ್ಬನ ಮಾತಿನಂತೆ “ಬದುಕೆನ್ನುವುದು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಖುಷಿಯ ಕ್ಷಣಗಳೆನ್ನುವ ವಿರಾಮವಿರುವ ಸುದೀರ್ಘ ದುಃಖ”

ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಈ ಖುಷಿಯ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನುಂಟು ಮಾಡುವಂಥದ್ದು ಯಾವುದು? ಇದನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕೆಂದರೆ ಲಕ್ಷಾಂತರ ವರ್ಷಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು – ಮಾನವನೆಂಬ ಜೀವಿ – ವಿಕಾಸವಾದ ಹಾದಿಯನ್ನು ಹೊರಳಿ ನೋಡಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಬಲು ದೂರದ ಪೂರ್ವಜರು ಹಣ್ಣು, ಕಾಯಿಗಳು ಹಾಗೂ ಕೀಟಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಮರ-ವಾಸಿಗಳಾಗಿದ್ದರು. ಮಂಗಗಳಂತೆಯೇ ತಮ್ಮ ನಿತ್ಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಇವರೂ ಇಂತಹ ಖುಷಿಯ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅನಂತರ ಇವರು ತಮ್ಮ ನಿಕಟ ಸಂಬಂಧಿಗಳಿಂದ  ಹೊರಳಿ, ಬೇರೆಯದೇ ವಿಕಾಸದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಬಂದರು. ಮರಗಳಲ್ಲಿ ಹಣ್ಣು ಹೆಕ್ಕುವ ಸುಲಭವಾದ, ಮತ್ತೆ, ಮತ್ತೆ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕಾಯಕವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಇವರು ಬಯಲುಗಳಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಅಟ್ಟಾಡುತ್ತಾ ಬೇಟೆಯಾಡುವ ಶ್ರಮದ ಬದುಕನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಂಡರು. ಈ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಹೊಸ ಮಾನಸಿಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವೂ ಬೇಕಾಯಿತು. ಸಹಕಾರ, ಬುದ್ದಿವಂತಿಕೆ, ಸಂವಹನ ಮತ್ತು ಧೈರ್ಯ ಹೆಚ್ಚಬೇಕಾಯ್ತು. ಸುದೀರ್ಘ ಕಾಲ ಒಂದೇ ಗುರಿಯತ್ತ ಗಮನ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸುವ ಏಕಾಗ್ರತೆಯೂ ಬೇಕಾಯಿತು.

ಬಲಶಾಲಿ ಬೇಟೆಗಳನ್ನು ಬಗ್ಗುಬಡೆಯಲು ಸಹಕಾರ ಅವಶ್ಯಕ. ಬೇಟೆಯ ಉಪಾಯಗಳನ್ನು ಹೂಡಲು ಹಾಗೂ ಅಟ್ಟಾಡಿ ಕೊಲ್ಲುವ ತಂತ್ರಗಳನ್ನು ಯೋಜಿಸಲು ಸಂವಹನ ಬೇಕಿತ್ತು. ಧೈರ್ಯವೂ ಬೇಕಾಯ್ತು.  ಮಾನವನಂತಹ ಪುಟ್ಟ ಪ್ರೈಮೇಟು (ಮಂಗ, ವಾನರ, ಮಾನವರನ್ನು ಪ್ರೈಮೇಟುಗಳೆನ್ನುತ್ತಾರೆ) ಮಾರಕ ಬೇಟೆಗಾರನಾಗಬೇಕಾದರೆ ತನ್ನ ಪೂರ್ವಜರಾದ ಮಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದ ಅಪಾಯವನ್ನು ಮೈಮೇಲೆದುಕೊಳ್ಳುವ ನಡವಳಿಕೆ ಬೇಕು. ಸ್ವಲ್ಪ ಅಪಾಯದ ಸುಳಿವು ಸಿಕ್ಕರೂ ಮಂಗಗಳು ಮರವೇರಿ  ಸುರಕ್ಷತೆಯತ್ತ ಓಡಿಹೋಗುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರು ಈ ಅಳುಕಿನ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಅದುಮಿಟ್ಟು, ಬೇಟೆಯಾಡುವಾಗಿನ ಅಪಾಯಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ಸಂಪೂರ್ಣ ಹೊಸತಾದ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಯ್ತು. ಹಣ್ಣು ಹೆಕ್ಕುವುದಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಬೇಟೆಯಾಡುವುದು ಬಲು ದೀರ್ಘವಾದ ಚಟುವಟಿಕೆಯಾದ್ದರಿಂದ ಏಕಾಗ್ರತೆಯೂ ಬೇಕಾಯಿತು. ಪ್ರೈಮೇಟುಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಬರದ ಒಗ್ಗಟ್ಟು, ಏಕಾಗ್ರತೆ ಹಾಗೂ ಛಲದಿಂದ ಬೆನ್ನತ್ತುವ ಹೊಸ ನಡವಳಿಕೆಗಳು ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಯ್ತು.

ಈ ಬಗೆಯ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಆಹಾರಾನ್ವೇಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಸಫಲರಾಗಬೇಕೆಂದರೆ ನಾವು  ಇನ್ನಷ್ಟು ಚುರುಕಾಗಬೇಕಾಯ್ತು. ತೀವ್ರ ವ್ಯಾಯಾಮದ ಬಯಕೆ ಅವಶ್ಯಕವಾಯಿತು. ಬೇಟೆಯಾಟದಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ಸಾಮಾಜಿಕ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಹೊಸದೊಂದು ಅಂಶವನ್ನು ಕೂಡಿಸಬೇಕಾಗಿ ಬಂತು. ನಾವು ಆಹಾರವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಯಿತು. ಚರಿತ್ರಪೂರ್ವದ ಮಾನವರನ್ನು ಹಾಲಿವುಡ್ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ  ಸದಾ ತನ್ನ ಬಳಗದವರ ತಲೆಯನ್ನೇ ಬಡಿಗೆಯಿಂದ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಕ್ರೂರ, ಕಾಳಗಜೀವಿಯಾಗಿ ಅದೇಕೆ ಬಿಂಬಿಸುತ್ತಾರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.  ನಿರ್ಮೊಪಕರೋ, ಅವರ ಮನೋವೈದ್ಯರೋ ಉತ್ತರ ಹೇಳಬೇಕು! ಇಂತಹ ಘಟನೆಗಳು ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ. ಈಗಲೂ ಇವು ನಡೆಯಬಹುದು. ಆದರೆ ಇಂತಹ ಘಟನೆಗಳೇ ನಿತ್ಯ ಸಹಜವೆನ್ನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರೆ ವಿಕಾಸದ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಹಂತಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಬದುಕಿ ಉಳಿಯುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಬಳಗದೊಳಗೆ ಹಿಂಸೆ ಎನ್ನುವುದು ಅಪರೂಪವಿದ್ದಿರಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಬರೇ ಗೊಂದಲವಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಬಹುಶಃ ಆಗ ಒಬ್ಬರಿನ್ನೊಬ್ಬರ ಜೊತೆಗೆ ಸಹಕರಿಸುವ, ಸಹಾಯ ನೀಡುವ  ಹಾಗೂ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಭಾವನೆಗಳೇ ಪ್ರಬಲವಾಗಿದ್ದಿರಬೇಕು. ಇವಿಲ್ಲದೆ ನಾವು ಸುಧಾರಿಸುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.

_____________________________________________________

ಟಿಪ್ಪಣಿ: ಕನ್ನಡ ಪಾಠದೊಟ್ಟಿಗೆ ಇಂಗ್ಲೀಷ್‍ ಮೂಲವನ್ನೂ ನೀಡಿದ್ದೇನೆ. ಅನುವಾದದ ಬಗ್ಗೆ ಅನುಮಾನಗಳಿದ್ದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಕಮೆಂಟ್‍ ಹಾಕಿ. ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ಚರ್ಚಿಸೋಣ.

____________________________________________________

The true nature of happiness is frequently misunderstood. It is often confused with contentment, satisfaction or peace of mind. The best way to explain the difference is to describe contentment as the mood when life is good, while happiness is the sensation we experience when life suddenly gets better. At the very moment when something wonderful happens to us, there is a surge of emotion, a sensation of intense pleasure, an explosion of sheer delight – and this is the moment when we are truly happy. Sadly, it does not last very long. Intense happiness is a transient, fleeting sensation. We may continue to feel good for quite a while, but the joyful elation is quickly lost. As one cynic put it: life is prolonged misery interrupted by brief moments of happiness.

So what causes these brief interludes? To find the answer we have to look back at the way our species evolved over a million years. Our remote ancestors were tree-dwellers feeding mostly on fruits, nuts and insects. Like other monkeys, they did not experience many peak moments in their day-to-day lives. But then they took a new evolutionary route, away from that of their dose relatives. They abandoned the more gentle, repetitive, fruit-picking

way of life in the trees and took to the more strenuous, demanding lifestyle of pack-hunters on the plains. This switch demanded a new mental attitude. There had to be an increase in cooperation, communication, intelligence, courage, and the ability to concentrate for long periods of time on a specific goal.

The cooperation was needed to defeat powerful prey animals. Communication was needed to plan hunting strategies and organize the tactics of the chase and kill. Courage was required; for a puny primate to attempt to become a lethal predator required serious risk-taking of a kind alien to our monkey forebears. At the first sign of danger, the typical reaction of a monkey is to flee up into the safety of the trees. Our ancestors had to repress

those panic responses and face up to the hazards of hunting in an entirely new way. Concentration was needed because, compared with picking a fruit, killing prey is a long-term activity. Our ancestors had to develop concerted, focused persistence of a

kind also new to primates.

In order to carry out this dangerous new feeding pattern successfully, we also had to become much more athletic: hungry for vigorous physical activity. Once triumphant, another new element had to be introduced into our social life – we had to develop

food-sharing. For some reason best known to their personal therapists, Hollywood film producers always seem to want to portray prehistoric man as a viciously competitive, savagely violent being, forever dubbing his companions over the head in eternal tribal squabbles. Of course, such incidents occasionally took place, and still do, but if they

had been the order of the day we could never have survived as a species in the earliest phase of our evolution. Violence within the group had to be the exception to the rule, or there would have been chaos. The dominant mood must have been one of mutual aid, cooperation and sharing. Without it, we could never have prospered.

Published in: on ಡಿಸೆಂಬರ್ 24, 2015 at 9:38 ಫೂರ್ವಾಹ್ನ  ನಿಮ್ಮ ಟಿಪ್ಪಣಿ ಬರೆಯಿರಿ  

ಸಂತೋಷದ ಸ್ವರೂಪ –

ಇದು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ವಿಜ್ಞಾನಿ ಡೆಸ್ಮಂಡ್ ಮಾರಿಸ್ ಬರೆದ ‘ದಿ ನೇಚರ್‍ ಆಫ್‍ ಹ್ಯಾಪಿನೆಸ್‍’ ಪುಸ್ತಕದ ಅನುವಾದ.

ಡೆಸ್ಮಂಡ್‍ ಮಾರಿಸ್ ಲಂಡನ್ನಿನ ಪ್ರಾಣಿಸಂಗ್ರಹಾಲಯದ ನಿರ್ದೇಶಕನಾಗಿದ್ದವ. ಪ್ರಾಣಿಗಳ ನಡವಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಬಲು ನಿಕಟವಾಗಿ ಕಂಡವ. ಜೀವವಿಜ್ಞಾನಿಯೂ ಹೌದು. ಹೀಗಾಗಿ ಮಾನವನ ನಡವಳಿಕೆಗಳನ್ನೂ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ನಡವಳಿಕೆಯಂತೆಯೇ ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿದವ. ತನ್ನ ಅಧ್ಯಯನ, ಅನುಭವಗಳ ಸಾರವನ್ನು ಹಲವು ಜನಪ್ರಿಯ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಮೂಲಕ ಹಂಚಿದವ. ಜೀವವಿಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೂ, ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೂ ಆ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಆಪ್ತನಾದ ಲೇಖಕ-ವಿಜ್ಞಾನಿ.

ಈತ ಬರೆದ ದಿ ನೇಕೆಡ್‍ ಏಪ್‍, ದಿ ನೇಕೆಡ್‍ ಮ್ಯಾನ್, ದಿ ನೇಕೆಡ್‍ ವುಮನ್‍, ಮ್ಯಾನ್‍ ವಾಚಿಂಗ್‍, ಬೇಬಿ ವಾಚಿಂಗ್‍, ದಿ ಸಾಕ್ಸರ್‍ ಟ್ರೈಬ್‍ (ಫುಟ್‍ಬಾಲ್‍ ಗೀಳಿರುವವರನ್ನು ಕುರಿತು ಬರೆದದ್ದು), ದಿ ಇಂಟಿಮೇಟ್‍ ಬಿಹೇವಿಯರ್‍ ಮೊದಲಾದ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಕಥೆ-ಕಾದಂಬರಿಗಳಷ್ಟೆ ಜನಪ್ರಿಯವಾದಂತವು. ಈ ಎಲ್ಲ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲೂ ಮಾನವನ ನಡವಳಿಕೆಗಳನ್ನು ವಿಜ್ಞಾನದ ಸೂಕ್ಷ್ಮದರ್ಶಕದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟು ಅವಲೋಕಿಸಿದ್ದಾರೆ ಮಾರಿಸ್‍. ಪ್ರಪಂಚದ ಹಲವು ಭಾಷೆಗಳಿಗೆ ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಭಾಷಾಂತರಗೊಂಡಿವೆ. ಆದರೆ ಅಂತಹ ಭಾಷಾಂತರವಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಕನ್ನಡದ ಓದುಗರಿಗೆ ಈ ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳು ಅಲಭ್ಯ. ಕನ್ನಡವನ್ನಷ್ಟೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಓದುಗರಿಗೂ ಮಾನವನ ನಡವಳಿಕೆಗಳ ಕುರಿತ ಈ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ದೊರೆಯಲಿ ಎನ್ನುವ ಹಂಬಲದಿಂದ ಈ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕಿದ್ದೇನೆ. ಇಂಗ್ಲೀಷಿನ ಮೂಲವನ್ನು ಕಾಪಿರೈಟ್‍ ಕಾರಣಗಳಿಂದಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಆಸಕ್ತರಿಗೆ ಆ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಹೊದಿಕೆ ಹಾಗೂ ವಿವರಗಳ ಪುಟವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನೀಡಿದ್ದೇನೆ.
(ಹೆಚ್ಚು…)

Published in: on ಡಿಸೆಂಬರ್ 21, 2015 at 5:37 ಫೂರ್ವಾಹ್ನ  Comments (1)  

ಸಂತೋಷದ ಸ್ವರೂಪ

ಪ್ರಸ್ತಾವನೆ

ನನಗೆ ಬೇಸರ ತರಿಸುವ ಒಂದು ಉಪಾಯ ಎಂದರೆ “ನನ್ನ ಬದುಕನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಸಂತೋಷಕರವನ್ನಾಗಿಸುವುದು ಹೇಗೆ?” ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಕುರಿತು ಭಾಷಣ ನೀಡುವುದು. ಇದರಿಂದಲೇ ನಿಮಗೆ ಸಂತೋಷದ ಸ್ವರೂಪ  ಎನ್ನುವ  ಈ ಪುಸ್ತಕ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ವ್ಯಾಯಾಮ ಮಾಡಲೋ ಅಥವಾ ಸಂತೋಷದ-ತರಬೇತಿ ಗೆ ಪ್ರವೇಶವನ್ನು ಬಲವಂತ ಮಾಡುವ ಪುಸ್ತಕವಲ್ಲವೆನ್ನುವುದು ಅರ್ಥವಾಗಿರಬಹುದು. ಇದು ಕೆಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ನಿಮ್ಮ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಅಳೆಯುವ ಪುಸ್ತಕವೂ ಅಲ್ಲ.

ಇದು ನಮ್ಮ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ಇರುವ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ, ಅಷ್ಟೆ. ಆಡು ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ನಾವು ಖುಷಿಯಾಗಿರುವುದು ಎಂದು ಹೇಳುವ ಮರೀಚಿಕೆಯಂತಹ ಆ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಇದು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಈ ಅರಿವು ಅನಂತರ ಖುಷಿಯಾಗಿ ಬದುಕಲು ನೆರವಾದೀತು. ಅರ್ಥಾತ್, ಇಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಖುಷಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ಪ್ರವಚನವಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಬೇಕಿದ್ದರೆ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಖುಷಿಯಾಗಿರಬಲ್ಲಂತಹ ಅರಿವನ್ನು ನಿಮಗೆ ಮೂಡಿಸಲಿದೆ. ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ಹಲವು ದಾರಿಗಳಿವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ಅದರದ್ದೆ ಆದ ಬಲಾಬಲಗಳಿವೆ. ಕೆಲವು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸೆಳೆಯಬಹುದು, ಕೆಲವು ಸೆಳೆಯದಿರಬಹುದು.

“ಕೊಕೇನ್ ಮದ್ಯ ವ್ಯಸನಿಗೆ ಖುಷಿ ಕೊಡುತ್ತದೇಕೆ?”; “ಆತ್ಮಾಹುತಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಭಯೋತ್ಪಾದಕನಿಗೆ ಜನರನ್ನು ಸಿಡಿಸಿ ಚಿಂದಿಯಾಗಿಸುವುದೇಕೆ ಸಂತಸ ತರಬೇಕು? ಅಥವಾ “ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ನೋವುಂಟು ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಸ್ಯಾಡಿಸ್ಟ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಸುಖದ ಹೊಳೆಯೇ ಹರಿಯುತ್ತದೆ?” ‘ಸಂತೋಷವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಕ್ರಮಗಳ” ಬಗ್ಗೆ ತರಬೇತಿಯನ್ನು ನೀಡುವವರಿಗೆ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ತಬ್ಬಿಬ್ಬಾಗುವುದು ಖಂಡಿತ. ಸಂತೋಷದ ನಿಜಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅವಶ್ಯಕ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೇ ಸರಿ. ನಾವು ಸಮಾಜಬಾಹಿರ, ಅಸಹ್ಯಕರ ಹಾಗೂ ಅಪಾಯಕಾರಿಯೆಂದು ಭಾವಿಸಿರುವವುಗಳನ್ನೂ ಒಳಗೊಂಡು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಬಗೆಯ ಖುಷಿಯನ್ನೂ ನಾವು ಗಮನಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಖುಷಿಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಾಧ್ಯತೆಗಳನ್ನೂ ಗಮನಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೆ ಸಂತೋಷವೆನ್ನುವ  ಈ ಸಂಕೀರ್ಣ ವಿದ್ಯಮಾನವನ್ನು ಅರಿಯುವುದು ಅಸಾಧ್ಯ.

————-

ಟಿಪ್ಪಣಿ: ಹ್ಯಾಪಿನೆಸ್‍ ಪದಕ್ಕೆ ಪರ್ಯಾಯವಾಗಿ ಸಂತೋಷ ಹಾಗೂ ಖುಷಿಯನ್ನು ಬಳಸಿದ್ದೇನೆ. ಇವು ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಬಿಂಬಿಸುವ ಪದಗಳು. “ಸುಖ” ವೂ ಪರ್ಯಾಯವಾಗಬಹುದಾದರೂ ಅದು ಮಾನಸಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಬಿಂಬಿಸುವುದಿಲ್ಲ ವೆನ್ನಿಸಿ ಅದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಬಳಸಿಲ್ಲ. ಕಂಫರ್ಟ್‍ ಪದಕ್ಕೆ ಅದು ಪರ್ಯಾಯವಾಗಬಹುದು…. ಶರ್ಮ

Published in: on ಡಿಸೆಂಬರ್ 20, 2015 at 5:13 ಅಪರಾಹ್ನ  ನಿಮ್ಮ ಟಿಪ್ಪಣಿ ಬರೆಯಿರಿ